Wprowadzenie
Jedno z najczęstszych zdań, jakie słyszy każdy administrator hostingu, brzmi:
„Ale jak to? Mam jeszcze wolne miejsce na dysku, a strona nie działa.”
To zdanie pojawia się zarówno u początkujących użytkowników WordPressa, jak i u firm, które od lat korzystają z hostingu współdzielonego.
Problem polega na tym, że hosting to nie tylko gigabajty dysku.
W praktyce dysk to często najmniej istotny limit.
W tym artykule wyjaśniam:
- jak naprawdę działają limity hostingu współdzielonego,
- czym są CPU, EP, IOPS, inodes,
- dlaczego wiele firm hostingowych o tym nie mówi,
- i jak świadomie wybrać hosting, który nie stanie się wąskim gardłem.
Bez marketingu. Bez straszenia. Technicznie i uczciwie.
Hosting współdzielony – co to znaczy „współdzielony”?
Hosting współdzielony oznacza, że:
- jeden serwer obsługuje wiele kont,
- każde konto korzysta z tych samych zasobów fizycznych,
- stabilność zależy od tego, czy jedno konto nie przeciąży innych.
Dlatego profesjonalne firmy hostingowe stosują mechanizmy limitowania zasobów.
Jednym z najpopularniejszych jest CloudLinux LVE.
CloudLinux LVE – po co to w ogóle istnieje?
CloudLinux LVE (Lightweight Virtual Environment) pozwala:
- przypisać konkretne limity do każdego konta,
- egzekwować je automatycznie i w czasie rzeczywistym,
- zapobiegać sytuacji, w której jeden klient „zjada” cały serwer.
To nie jest kara dla użytkownika.
To ochrona wszystkich.
Najważniejsze limity, które mają realne znaczenie
1 CPU (SPEED)
To maksymalna ilość mocy procesora, jaką może wykorzystać konto.
- 100% = 1 rdzeń
- 200% = 2 rdzenie
Jeśli strona generuje dużo zapytań (np. WordPress z ciężkimi wtyczkami), CPU może być pierwszym wąskim gardłem.
2 Entry Processes (EP)
Jeden z najczęściej niezrozumianych limitów.
EP oznacza:
- ile jednoczesnych żądań PHP może być obsługiwanych w tym samym czasie.
Gdy limit EP zostanie osiągnięty:
- nowe wejścia na stronę czekają,
- użytkownik widzi wolne ładowanie,
- czasem pojawiają się błędy 508.
To nie jest błąd serwera.
To znak, że strona potrzebuje więcej zasobów albo optymalizacji.
3 RAM (PMEM)
Pamięć fizyczna przydzielona do konta.
Jeśli aplikacja (np. WordPress):
- zużywa więcej RAM-u niż dostępne,
- system zaczyna ubijać procesy,
- efektem są losowe błędy i przerwane operacje.
4 Disk I/O i IOPS
Czyli:
- jak szybko konto może czytać i zapisywać dane,
- ile operacji na dysku może wykonać w danej sekundzie.
To kluczowe przy:
- backupach,
- cache,
- dużych bazach danych,
- WooCommerce.
5 Inodes – limit, o którym prawie nikt nie mówi
Inode to:
jeden plik lub katalog.
Nie ma znaczenia, czy plik ma 1 KB czy 1 GB.
Liczy się ilość.
WordPress potrafi generować:
- tysiące plików cache,
- kopie zapasowe,
- pliki sesji,
- miniatury obrazów.
Efekt:
- masz wolny dysk,
- ale nie możesz dodać nowego pliku,
- aktualizacje przestają działać.
Soft limit vs hard limit – kluczowa różnica
Soft limit
- próg ostrzegawczy,
- niczego nie blokuje,
- informuje, że zbliżasz się do granicy.
Hard limit
- limit absolutny,
- blokuje tworzenie nowych plików lub procesów,
- nie usuwa danych, ale zatrzymuje dalsze operacje.
Przykład:
Osiągnięcie hard limitu inode powoduje, że upload plików przestaje działać, mimo wolnego miejsca na dysku.
Dlaczego wiele firm hostingowych o tym nie mówi?
Bo:
- łatwiej sprzedać „nielimitowany hosting”,
- trudniej wytłumaczyć limity techniczne,
- większość klientów i tak dowiaduje się o nich dopiero przy problemach.
Tymczasem transparentność działa na korzyść klienta i dostawcy.
Jak świadomie wybrać hosting?
Zamiast pytać:
????? „ile GB dysku?”
Lepiej zapytać:
jakie są limity CPU?
ile EP?
jaki limit inode?
czy limity są jasno opisane?
Hosting to zasoby + kontrola, a nie tylko miejsce na pliki.
Podsumowanie
Jeśli strona:
- działa wolno,
- losowo się zawiesza,
- nie pozwala na upload lub aktualizacje,
to bardzo często nie jest to awaria serwera, tylko osiągnięcie limitów konta.
Świadomy hosting:
- jasno komunikuje limity,
- daje możliwość rozwoju,
- pozwala dobrać plan do realnych potrzeb.
I dokładnie tak powinno to wyglądać.
